Bu Blogda Ara

25 Nisan 2019

Sevmiyorum seni NİSAN...





Bugün biraz moda ve kozmetikten uzak bir yazı yazacağım. Nisan ayını 34 yaşımdan sonra sevemedim hiç. 29 Nisan 2016 tarihinde Duvarım Babamı kaybettim. Karışık duygular içerisindeyim. 13 sene geçti ama hala acı aynı... İlk kaybettiğim günlerde babamın telefonundan kendimi arıyordum. Sesi yoktu belki ama en azından ona ait olan bir şeydi.


Kelimeler düğümleniyor boğazımda, gerçekten insan ne kadar büyürse büyüsün BABA çok farklı bir şeymiş.  Kızların İLK KAHRAMAN ları ... Sen de benim Kahramanımdın. Hayatım boyunca hep senin gibi birisini aradım, bekledim ve hala da gelir bir gün diye bekliyorum.

Biliyorum bir yerlerden beni seyrediyorsun. Hissediyorum. Belki bir kumru oluyorsun cama gelen kimbilir belki de gökyüzünde bir yıldız. Ama şuna inan benimle gurur duyabilirsin. Çünkü aynı sen gibiyim...

Biliyorsunuz ben müziğe aşığım. Babamla çok dinlerdik hep öyle bir ortamda yetiştim. O gittikten sonra bütün şarkılarda hep onu aradım. Keşke olsaydı ... Hani derler ya bugünkü aklım olsaydı herhalde annemden sonra ikinci dostum da babişkom olurdu. 

ÇOK ÖZLEDİM BE BABAM....


İlk konserimde seçtiğim solo şarkımı da senin için okudum CANIM BABAM,



Uzaklarda olsan da seninkalbimde yerin



                     

9 yorum:

  1. Ranini cim; çok duygulandım okurken...benim de babişkom 1.5 önce ne yazık ki vefat etti..

    YanıtlaSil
  2. Allah rahmet eylesin,nur içinde yatsın. Babalar ilk kahramanlarımız bizim.

    YanıtlaSil
  3. Insanlar için Baba'nın yeri çok farklıdır babanıza Allah rahmet eylesin

    YanıtlaSil
  4. Rabbim mekanını Cennet eylesin :( sana da dayanma gücü versin Ranacım

    YanıtlaSil
  5. Çok duygulandım ben de kasım ayının otuzunu hiç sevmem aynı nedenden :((

    YanıtlaSil

Yazım hakkında değerli yorumlarınız beni çok mutlu eder..
Teşekkür ederim.
Ranini

ARŞİV